Tijdens de Livedag kwam dit thema weer haarscherp naar voren: hoe we lasten dragen die niet van ons zijn. Het gebeurt subtiel, vaak al vroeg in ons leven. En soms komt het pas jaren later aan het licht.
Ik herinner me een moment dat diepe indruk maakt. Ik was zo goed als hersteld van mijn zwangerschapsvergifiting toen onze oudste, toen 5 jaar, me aan keek en zei: “Mama, ik dacht dat jij door mij ziek was geworden.”
Mijn adem stokte. Mijn hart brak.
Want hij had er níets mee te maken.Helemaal niets.
Maar dit is wat kinderen doen uit liefde: ze zoeken betekenis, ze zoeken een oorzaak. En als die niet te vinden is, wijzen ze vaak naar zichzelf. Ze dragen iets wat niet van hen is.
In systemisch werk zien we dit vaak terug. Kinderen voelen haarfijn aan wat er speelt in een gezin. Is er verdriet, spanning, ziekte? Dan kunnen ze onbewust besluiten om iets te dragen, te compenseren of iemand te ontlasten. Dat zie je wellicht terug bij je eigen kinderen, maar je mag het ook dichter bij jezelf houden. Hoe deed jij dat in gezin van herkomst? En hoe doe je dat vandaag de dag?
Hoe het dragen van een last zich kan uiten
- Je zorgt (onbewust) voor iemand die boven jou staat in het systeem
- Je voelt je verantwoordelijk voor het geluk van anderen
- Je hebt moeite met ontspannen, ontvangen of grenzen aangeven
- Je hebt het gevoel dat je iets moet goedmaken
- Je draagt een zwaarte die eigenlijk niet te plaatsen is.
En ook je lichaam doet mee. Heb je weleens rugpijn? Of houd je je sterk en ‘recht je vaak je rug’? Last van je schouders? Dit kan een teken zijn dat je een last draagt die niet van jou is. Het lichaam is een heldere kompas.
Waarom teruggeven nodig is
Het bijzondere is: een last dragen doe je niet omdat er iets mis is met jou, maar juist omdat je liefhebt. Als kind kan het zelfs heel logisch en vertrouwd voelen om iets over te nemen. Maar onder die (magische) liefde schuilt een vorm van loyaliteit die je in je volwassen leven niet meer helpt.
In een gezond systeem geven ouders en ontvangen kinderen. Wanneer die beweging omdraait, ontstaat er onbalans — hoe vanzelfsprekend het als kind ook voelde.
Teruggeven betekent niet dat je iemand afwijst. Integendeel. Het betekent dat je erkent wat van jou is en wat niet. Een heel gezonde en volwassen beweging.
Een oefening om mee te beginnen
Ga rustig staan
Pak een grote steen of iig iets zwaars, een Kettlebel werkt ook goed.
Dit is voor alles wat je hebt opgepakt uit loyaliteit: zorgen, verantwoordelijkheden, verwachtingen.
Voel het gewicht. Houd het voorwerp even voor je, zodat je ook echt voelt hoe zwaar het is.
Geef dan, in jouw tempo, de zware last terug aan de persoon die je in gedachten heb (of een representant). Je geeft terug daar waar het thuishoort. Je mag het voor de voeten leggen of er naast.
Zeg hardop:
“Dit is van jou. Het is zwaar. Ik heb dit uit liefde voor jou gedragen. Nu geef ik het aan je terug. Dit is niet van mij.”
Adem diep in… en uit. Het is niet aan jou of de ander deze zware last wel of niet aanneemt of naast zich neerlegt. Het gaat om jouw innerlijke beweging.
Voel hoe het is om lichter te worden. Herhaal zo vaak je wilt en voel wat er verschuift.
Wat draag jij met je mee?
Herken je iets in bovenstaande? Wil je dit onderzoeken? Tijdens de volgende Livedag kijken we precies naar dit: jouw plek in jouw systeem en welke last je mogelijk met je meedraagt die niet van jou is. Met systemische oefeningen, zinnen die helen en lichaamswerk.
Je bent welkom tijdens de Livedag. Of als je langer en intensiever begeleid wil worden, kies dan voor een 1:1 traject waar deze Livedag is inbegrepen.
Wil je meedoen of meer weten? Laat het me weten; ik vertel je er graag over. Of liever: ik laat het je graag ervaren. Liefdevol en oordeelloos
